از امروز دیگه میخوام اسم کوچیک دوستامو تو وبلاگ بنویسم . فکر نمیکنم مشکلی پیش بیاد .
امروز کلی ماجراهای جالب و باحال داشتیم :
سر کلاس بچه های ردیفهای عقبتر خیلی شلوغ بازی در میاوردن . بگو بخند و مسخره بازی و ... انگار نه انگار که آقای "پ" اینجا دبیره و داره خبرش درس میده . هرچی هم آقای "پ" تذکر میداد و بیرونشون نمیکرد اونا هم بدتر میکردن . یه دفعه هوا طوفانی شد ! آقای "پ" از این رو به اون رو شد . همه رو جدا از هم نشوند و حرف زدنو برای همه ممنوع کرد . داد و بیدادهاشو ندیدین که ! داشتیم شاخ در میاوردیم . من هم بدون اجازه رفته بودم تو اتاقک گوشه ی کلاس ! مونده بودم که چه طوری باید بیرون بیام.  دیگه معذرت خواهی بچه های ته کلاس هم افاقه نکرد و باند عقب کلاس از هم پاشید . این وسط سمیرا مونده بود چیکار کنه . نه که امسال نماینده ست . دم به دقیقه یه نفر باهاش کار داشت ولی از ترسش جیکش در نمی اومد . یه بار اومد حرف بزنه که آقای "پ" سریع ساکتش کرد . بیچاره میخواست "پانچ"رو ببره بده به یکی از بچه های ته کلاس . حرف زدن هم که ممنوع بود ! اومد جلوی آقای"پ" واساد و به زبون (مثلا) اشاره اول به پانچ توی دستش اشاره کرد بعد به خودش بعدهم به اون دوستمون که ته کلاس بود . با اینکه همه داشتیم منفجر میشدیم اما سعی میکردیم جلوی خودمونو بگیریم .
کم کم آقای "پ" حالش بهتر شد و دیگه حکومت نظامی تموم شد . (البته برای شاگرد زرنگایی مثل من! ولی خدایی خیلی ترسیدیم ها !) زنگ که خورد چند نفر از بچه ها سریع رفتن بیرون . من و زهرا و یکی دیگه از بچه ها منتظر موندیم که اول آقای "پ" بره بیرون . یه کم تعارف کرد و بعد اومد بره بیرون که نمیدونم کی نفرینش کرده بود که پاش به چهارچوب در گیر کرد و کم مونده بود با کله بخوره زمین !
باور کنین ما خیلی سعی کردیم که جلوی خنده مونو بگیریم اما نشد ! ما این ور هر و هر میخندیم و آقای"پ" اونور مرتب رنگ عوض میکنه و برای جلوگیری از ضایع شدن لبخند تحویلمون میده .
ما هم اول به همه ی بچه ها خبر دادیم بعدش خیال آقای "پ" رو راحت کردیم که به کسی نمیگیم چی شده !
بیست و هفتم تولد زهراست !

آقای "پ" ما رو نمایشگاه کتابهای قرآنی نبرد . من هم دیگه عمرا کتابشو نمیخرم .

روز اول اتفاق خاصی نیافتاد .

روز دوم همه ی چهار ساعتو آقای "پ" مخمونو خورد . هی گفت امسال باید تلاش بیشتری داشته باشین و کاراتونو خیلی بهتر ارائه بدین و .... دو تا کتاب از کاراش چاپ کرده بود . هی میگفت هیچیش نمونده . همه به فروش رفته . اگه میخواین داشته باشین باید منتظر چاپ دومش باشین . هی سراغ بهاره رو میگرفت و میگفت شاگرد زرنگمون رفت (قابل توجه بهاره خانوم ) بعد من گفتم :آقا اگه خودشم بود اینا رو بهش میگفتین ؟ گفت :معلومه که نه ! پررو میشد ! خلاصه انقده بهاره بهاره کرد که مخمون رفت .

روز سوم بازم همه ی چهار ساعتو با آقای "پ" داشتیم . امروزم داشت مثل دیروز میشد که خانوم "ق" دبیر عکاسی (البته قسمت عملیش ) اقای"پ"رو صدا زد که برن آگراندیسورا رو چک کنن . آقای "پ" هم به خاطر رعایت بعضی مسائل اخلاقی ! من و دو نفر دیگه از بچه ها رو هم برای کمک (مثلا ) برد . ما اونجا هیچکاره بودیم ها ! هر چند دقیقه برای خالی نبودن عریضه بهمون میگفتن مثلا اون جعبه رو از اون سر کارگاه بیار این سر کارگاه . یکی از بچه ها خسته شد ( بس که بهمون کار دادن ) رفت تو سالن یه چرخی بزنه و بیاد .تا اون از در رفت بیرون خانوم "ق" برگشت به ما گفت : بچه ها نرین ها ! من هم خنده م گرفته بود گفتم : نه ! میمونیم کمک میکنیم (جون عمه مون ). ما سه نفر هر جا اینا میرفتن مثل قطار هو هو چی چی میکردیم و دنبالشون میرفتیم ! یکی از بچه ها که پارسال نماینده بود (برای اطلاع بهاره جون ) با اون آی کیوی قشنگش نمیفهمید ما که بیکاریم برای چی اومدیم اونجا ! ثانیه ای سه بار هی غر میزد . هی من خفه ش میکردم . آخر کار خانوم "ق" که دیگه کاری نداشت رفت و اون آی کیو بالای کلاسمون هم باهاش رفت . من موندم و دوستم و آقای "پ" . وقی آقای "پ" فهمید اونا رفتن به ما گفت :رفتن ؟ دوستم از دهنش پرید که : آقا اگه کاری هست ما در خدمتیم ها ! و طبق معمول از اون نگاه های مخصوص آقای "پ" بی نصیب نموند .