فرض کن داری از پله های مدرسه میری بالا ....................... یه دفعه چشمت میافته به یه عده ای که اون بالا واسادن و همه با یه لبخند بدتر از این :دارن بهت نگاه میکنن ................
خونسردیتو حفظ میکنی و آروم از پله ها بالا میری اما هرچی بالاتر میری لبخنداشون گشادتر میشه و چشاشون بیشتر برق میزنه!
یه خورده دیگه که میری بالا میبینی یواش یواش دارن میان جلو ! میری جلو ! میان جلو! میایستی! میان جلو ! یه قدم میری عقب ! میان جلو !
دو تا پا قرض میگیری و ..............................
و پشت سرت یه صدای انفجار خنده میشنوی!

وقتی یادش میافتم خنده م میگیره. بیچاره دبیرای ما که از دستمون چی میکشن !
حدود یه هفته ی پیش که کارنامه ها رو هنوز نداده بودن ۱۸ نفری گیر داده بودیم به آقای "پ" که چرا نمره های ما رو نمیدین؟
همون موقع ها که دست آقای "پ" بریده بود و باندپیچی بود هنوز .هر کاری که کردیم آقای "پ" نمره ها رو نگفت . یه دفه یکی از بچه ها دستشو با یه صدای تقریبا بلند روی میز زد . آقای "پ" که دست باندپیچی شده شو روی میز گذاشته بود یه دفه از جا پرید و دستشو عقب کشید .
با رنگ پریده یه دفه زد زیر خنده . ماها که اینجای ماجرا دلامونو گرفته بودیم دیگه!

من کلی دلم واسه مدرسه تنگ شده بود حالا که اومدیم نصفش به امتحان تاریخ هنر گذشت و نصفش به زیارت عاشورا و بعد هم فهمیدیم که این هفته چون امتحانایی که عقب افتادن برگذار میشه کلا فقط تا ساعت دوازده تو مدرسه میمونیم !
امروز باز این آقای "پ" سارا رو ورداشته برده پای تخته این دفه فیلتر آیینه ای رو توضیح بده .
آخه آقای "پ" من چی بگم به شما؟
سارا امروز جواب سوالی رو که آقای "پ" از همه پرسید از من پرسیده و جوابشو تحویلش میده !

سارااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا! من آخرش یه بلایی یا سر تو میارم یا سر تو !